Sudan
Z Wikipedii
Sudan – największe państwo afrykańskie, położone w północno-wschodniej Afryce nad Morzem Czerwonym.
| جمهورية السودان Sudan |
|||||
|
|||||
| Hymn: Nahnu Djundulla Djundulwatan | |||||
 |
|||||
| Język urzędowy | arabski i angielski1 | ||||
| Stolica | Chartum | ||||
| Ustrój polityczny | republika autorytarna | ||||
| Głowa państwa | prezydent Omar al-Baszir |
||||
| Szef rządu | prezydent Omar al-Baszir |
||||
| Powierzchnia • całkowita • wody śródlądowe |
10. na świecie 2 505 810 km² 5% |
||||
| Liczba ludności (2007) • całkowita • gęstość zaludnienia |
30. na świecie 41 835 000▲ 17 osób/km² |
||||
| Jednostka monetarna | dinar sudański (SDD) | ||||
| Niepodległość | od Egiptu i Wielkiej Brytanii 1 stycznia 1956 |
||||
| Religia dominująca | islam | ||||
| Strefa czasowa | UTC +3 | ||||
| Kod ISO 3166 | SD | ||||
| Domena internetowa | .sd | ||||
| Kod samochodowy | SUD | ||||
| Kod telefoniczny | +249 | ||||
| Terytoria autonomiczne | Sudan Południowy2 | ||||
 |
|||||
| 1 język urzędowy w południowej, autonomicznej części kraju. 2 Autonomia w latach 1972-1983 i od 2005. |
|||||
Spis treści |
[edytuj] Informacje podstawowe
Długość granic lądowych: 7687 km
- Egipt 1273 km
- Erytrea 605 km
- Etiopia 1606 km
- Kenia 232 km
- Uganda 435 km
- Demokratyczna Republika Konga 628 km
- Republika Środkowoafrykańska 1165 km
- Czad 1360 km
- Libia 383 km
Długość wybrzeża: 853 km
Najniższy punkt: Morze Czerwone 0 m n.p.m.
Najwyższy punkt: Kinyeti 3187 m n.p.m.
Grupy etniczne: Murzyni 52%, Arabowie 39%, Bedża 6%, inni 3%
Religie: sunnici 70% (w centrum i na północy kraju), animiści 25%, chrześcijanie 5% (głównie na południu i w Chartumie)
Języki: arabski (urzędowy), nubijski, Ta Bedawie, języki nilotyckie, języki nilo-hamityckie, języki sudańskie, angielski
Podział administracyjny: 26 wilajetów
PKB: 2100 USD na mieszkańca (szacunek za 2005 rok)
[edytuj] Geografia
-
Zobacz więcej w osobnym artykule: Geografia Sudanu.
[edytuj] Sytuacja polityczna
Krajem rządzą arabscy islamiści, którzy zwalczają animistów. Południowa część kraju, Sudan Południowy, jest zniszczona 20 latami walk i po podpisaniu w 2005 roku porozumienia pokojowego, kontrolowana przez Sudańską Ludową Armię Wyzwolenia. W grudniu po wmieszaniu się w sprawy sąsiedniego Czadu, Sudan rozpoczął konflikt zbrojny ze swym sąsiadem.
Sudan zawarł pokój z Czadem 13 marca 2008 roku.
Północny Sudan
Autonomiczny Sudan Południowy - referendum niepodległościowe w 2011
Linia demarkacyjna na 10°22'30"N
Góry Nubijskie, Nil Błękitny i obszary na południe od linii demarkacyjnej w 2011 zadecydują o swojej przynależności państwowej[edytuj] Historia
Na terytorium dzisiejszego Sudanu istniała jedna z najstarszych kultur w Afryce - państwo Kusz ze stolicą w Napata (950 p.n.e. - 300 p.n.e.). W IV wieku p.n.e. zastąpiło je państwo Meroe. W V-VI wieku w Sudanie pojawiło się chrześcijaństwo, zostało jednak później wyparte przez islam. Arabowie utworzyli w Sudanie dwa sułtanaty: Fung na wschodzie i Darfur na zachodzie. W XVI wieku znalazły się one pod dominacją osmańską. W XIX wieku kontrolę nad Sudanem sprawowali Egipcjanie, którzy swoim wicekrólem w Sudanie wyznaczyli brytyjskiego generała Charlesa Gordona.
Gdy w roku 1882 w Egipcie pojawili się Brytyjczycy bardzo szybko zainteresowali się też Sudanem. Ich postępy w tym kraju przyhamowało znacząco powstanie mahdystów (1881-1885). Po jego stłumieniu i politycznym konflikcie z Francją w Faszodzie, Sudan stał się kondominium brytyjsko-egipskim. Egipcjanie utworzyli królestwo Sudanu, a wtedy każdy władca Egiptu był zarazem królem Sudanu. W roku 1948 kraj uzyskał autonomię, a pierwszego dnia 1956 roku niepodległość. Błyskawicznie doszło do konfliktu między zamieszkującą północną część kraju ludnością arabską i żyjącymi na południu ludami murzyńskimi. Na rasowe podłoże konfliktu nakłada się również religijne, gdyż Arabowie są prawie wyłącznie muzułmanami, a Murzyni to w dużej mierze chrześcijanie i animiści.
Pierwsza wojna domowa zakończyła się w 1972 roku przyznaniem południu autonomii. Jednak 11 lat potem jej ograniczanie spowodowało wybuch nowej wojny, w której według szacunków zginęło ponad 2 miliony ludzi. Wojnę zakończyło dopiero nadanie 9 stycznia 2005 autonomii Sudanowi Południowemu wraz z obietnicą przeprowadzenia tam w 2011 referendum niepodległościowego.
-
Zobacz więcej w osobnym artykule: Konflikt w Darfurze.
Od 23 grudnia 2005 Sudan jest w stanie wojny z Czadem. Przyczyną wybuchu wojny było, według rządu w Ndżamenie, wspieranie czadyjskich rebeliantów przez rząd Sudanu. Rebelianci napadli na przygraniczne, czadyjskie miasto Adre, zabijając około 100 ludzi. Ponadto Czad oskarża sudańską milicję o napadanie na terytorium Czadu, rabowanie i palenie wsi.
13 marca 2008 został podpisany po kilkumiesięcznych rozmowach pokój w Dakarze
[edytuj] Gospodarka
Sudan jest krajem rolniczym. Od początku lat 20. XX w. najważniejszą rośliną eksportową była bawełny. W latach 70. zeczęto zwiększać areał upraw na obszarach nienawadnianych, głównie sorgo. Zmniejszono zaś produkcję bawełny. Susze, spadek cen produktów na rynku światowym i niestabilna sytuacja lat 80. spowodowały kryzys i wstrzymanie reform. Od 1997 roku reformy są wprowadzanie pod ścisłym nadzorem MFW.
- Wskaźniki gospodarcze: (2005)
[edytuj] Przemysł i górnictwo
[edytuj] Bogactwa naturalne
Uważa się że Sudan ma duże zasoby naturalne, ale nigdy nie zostały one zbadane, więc potencjał kraju w tej dziedzinie jest nieznany. Niewielkie ilości azbestu, chromitu, miki, marmuru, gipsu, gazu ziemnego, złota i manganu są eksploatowane komercyjnie.
W latach siedemdziesiątych odkryto złoża ropy naftowej. W 1999 rozpoczął się eksport tego surowca, co sprawiło, że w kraju po raz pierwszy od uzyskania niepodległości miał miejsce dodatni bilans handlowy.
[edytuj] Główne ośrodki przemysłowe
Chartum, kompleks kinana, kompleks Giad
[edytuj] Rolnictwo
Podstawą gospodarki jest rolnictwo, które zatrudnia 80% siły roboczej i wytwarza 39% PKB.
[edytuj] Uprawy
sorgo, pszenicę, bawełnę, len, sezam, orzeszki ziemne, trzcinę cukrową.
[edytuj] Hodowla
Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
[edytuj] Handel
[edytuj] Handel zagraniczny
Sudan jest głównie importerem artykułów przemysłowych, maszyn, produktów chemicznych i lekarstw. Eksport to głównie ropa naftowa (80%), Sezam (6%), Bawełna(3%), złoto (2%).
[edytuj] Obroty handlu
- Eksport: 3,4 mld (2005)
- Import: 3,3 mld (2005)
[edytuj] Transport
- długość lini kolejowych: 5978 km (2005)
- długość dróg utwardzonych: 4320 km (2005)
- ropociągi: 2365 km (2005)
- gazociągi: 156 km (2005)
- główne porty lotnicze: Chartum, Port Sudan
- główne porty morskie: Port Sudan
[edytuj] Podział administracyjny
-
Zobacz więcej w osobnym artykule: Podział administracyjny Sudanu.
Sudan jest podzielony na 26 stanów (wilajetów) i 133 dystrykty. Stany to:
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Niewolnictwo w Sudanie Aorta Magazine
|
|||||||
Algieria • Arabia Saudyjska • Autonomia Palestyńska • Bahrajn • Dżibuti • Egipt • Irak • Jemen • Jordania • Katar • Komory • Kuwejt • Liban • Maroko • Mauretania • Oman • Somalia • Sudan • Syria • Tunezja • Zjednoczone Emiraty Arabskie
| Przerażająca relacja Czerwonego Krzyża z Gazy |
|
W niezwykle ostrych słowach Międzynarodowy Czerwony Krzyż upomniał Izrael za uniemożliwianie lub utrudnianie karetkom pogotowia wywożenia rannych z terenów walk w Strefie Gazy.
|
| Chiny już nie chcą pożyczać pieniędzy Ameryce |
|
Chiny zaczynają ograniczać pożyczanie pieniędzy USA w postaci wykupywania amerykańskich obligacji skarbowych - pisze czwartkowy "New York Times". Na krótką metę może to być bolesne dla zadłużonych i pogrążonych w recesji Stanów Zjednoczonych.
|
| Szefowie Gazpromu i Naftohazu jadą do Soczi |
|
Szefowie rosyjskiego Gazpromu i ukraińskiego Naftohazu, Aleksiej Miller i Ołeh Dubyna, z Brukseli razem polecą do Soczi, nad Morzem Czarnym - podała w czwartek wieczorem agencja ITAR-TASS, powołując się na dobrze poinformowane źródło w stolicy Belgii.
|
| "Chwała Bogu, z Polską wszystko uregulowane" |
|
Premier Rosji Władimir Putin wyraził w czwartek zadowolenie ze stanu relacji z Polską w sferze tranzytu rosyjskiego gazu ziemnego do Europy Zachodniej.
|
| Dwudziestu siedmiu ministrów karci Rosję i Ukrainę |
|
Ministrowie spraw europejskich krajów UE przyjęli w czwartek wspólną deklarację, w której ocenili, że w konflikcie gazowym Ukraina i Rosja szkodzą swej wiarygodności, oraz zapowiedzieli przyspieszenie prac nad polityką bezpieczeństwa energetycznego.
|